امواج مغزی دلتای عمیق ( Deep Delta )

وقتی برای انجام کار می‌نشینم، وقتی محاسبات را انجام داده‌ام و بخشی از آن را کنار گذاشته‌ام، سپس کار بسیار شهودی می‌شود و وارد فضایی خلاقانه می‌شوم، به نوعی خلسه مراقبه‌ای می‌روم و صداها را کاوش می‌کنم. در لحظه‌ای خاص همه‌چیز جفت‌وجور می‌شود. مجموعه خوبی از صداها داشتم که با آن‌ها کار می‌کردم و اساساً… آن را هدایت کردم.

بخشی از رویکرد آهنگسازی من چیزی است که من آن را «تقویت طبیعی» می‌نامم، به این معنا که موسیقی را با کنار گذاشتن بخشی از محاسبات در ابتدا می‌سازید، فرکانس نت‌های موسیقی را می‌دانید و وقتی آن را کاهش می‌دهید، می‌توانید به ضربات مونورال طبیعی و برخی ضربات باینورال در موسیقی دست یابید.

جریان‌های کوچک زیادی در آن وجود دارد… یافتن تعادل مناسب بین آن‌ها. بسیار آرامش‌بخش است، می‌تواند به پس‌زمینه تبدیل شود… مثل صدای باران، بعد از مدتی آن را نادیده می‌گیرید، اما آن‌قدر کسل‌کننده نیست که خاموشش کنید – پس رسیدن به تعادل بین نگه داشتن ذهن علاقه‌مند و اجازه دادن به جریان تجربه. تجربه باید نقطه کانونی باشد، نه موسیقی.

(گزیده‌ای از مصاحبه جان دوپوی با لی اسپوستا در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۵)